Sugilanon sa mga Balak

Ambot ug kanus-a ko nagsugod nga nahimong balaknon.  Ang ako lang nahibaw-an, usa ka kaadlawon, gikamang ko ug kawatan.  Unya gitiunan ug pistola.  Wa man sad siya’92y gisulti, igo lang ningtan-aw nako, ang iyang kwarenta’y singko gisandig sa akong agtang.

Nanglimbawt akong balhibo kay sa akong paminaw, murag di man sapi ang iyang kinahanglan.  “Atay, basig karne ang gusto aning kanahan!“  Gipaningot kog bugnaw sa akong nahunahunaan.  Ug lisod para sa mga babaye ang mapanamastamasan, unsa na lang kung kaming mga laki ang mareyp?

“Suwat!!“  Matud pa niya.  ’93Suwati ko ug balak!’94 Katulo pa niya gibalik-balik ug sulti, dayon dukong sa pistola sa akong agtang.

Bisag sakit, nakaginhawa ko ug gamay kay sa una nakong pagdungog, abi nakog ang iyang gisyagit -’96 ’93Tuwad!’94

Gipasuwat ko niya ug gimanduan nga dili muhunong hangtod sa hangtod, hangtod nga nihayag na lang sa gawas, hangtod nga nakamata ko.  Damgo ra man diay’ng pisti.

Sukad ato di na ko makalingkod sa atubangan sa computer nga dili magbutubutu akong dughan.  Mahinumduman dayon nako ‘tung akong damgo.  Mawa ra man sad nuon ang kulba ug naa na ko’92y nasuwat. 

Sa sinugdanan, kinahanglan balak gyud ang akong isuwat para matangtang, pero karon bisag unsa na lang puyde na.  Basta naa lang gyuy masuwat.  Nahadlok ko nga ug di ko musuwat ug bisan unsa, basig matinuod nya nga kamangon ko ug kawatan, unya musyagit na gyud hinuon ug– “Tuwad!“

Mag-unsa na lang.

*Rare bisaya entry – Di na gyud ko muusab.  Kausa na lang.